Ponad połowa (53 proc.) ciepła w przeciętnym domu ucieka przez ściany zewnętrzne. Ocieplenie tych ścian to jedynie 2 proc. kosztów budowy całego domu.
Nie każdy wie, że przy ocieplaniu domu ważne jest ile ciepła z niego ucieka, a nie ile zimna do niego wpada. Najistotniejsza nie jest tu więc temperatura na zewnątrz, a stopień izolacyjności ścian. To określa współczynnik przenikania ciepła U. To właśnie na jego podstawie można określić straty cieplne. Wartość współczynnika zależy nie tylko od rodzaju i grubości materiału, z którego wykonane są ściany, ale także (a nawet przede wszystkim) od ich izolacji.
Docieplenie – wełna czy styropian?
Jeżeli Twój dom wykonany jest w technologii tradycyjnej murowanej z materiałów zapewniającej wysoką paro przepuszczalność tj. cegła dziurawka, pustak porotherm, ytong i chcesz mieć korzystny mikroklimat wybierz rozwiązanie systemowe polegające na zastosowaniu od zewnątrz budynku watę mineralną do ocieplenia budynku wraz z mineralną wyprawą tynkarską barwioną w masie lub zastosuj farby silikatowe lub sylikonowe.
Od wewnątrz zastosuj tynki cementowo-wapienne i gładź wapienną. Opisany wyżej system jest drogi w wykonaniu i nakładach materiałowych ale daje najlepsze wyniki.
Jeżeli natomiast masz zamiar zastosować na ściany zewnętrzne materiał wapienny tj. suporex, silka i ocieplić mury zewnętrzne styropianem oraz położyć tynk akrylowy, to nie warto wchodzić w drogi tynk cementowo-wapienny ze szpachlowaniem i warto wybrać tynk gipsowy.
Do wykonania docieplenia ścian domu nie trzeba obecnie nikogo przekonywać. Korzyści płynące z takiego zabiegu – przede wszystkim ekonomiczne, ale także estetyczne – spowodowały, iż prace dociepleniowe stały się nieomal standardem przy wykonywaniu prac remontowych.
Najbardziej popularną metodą wykonania docieplenia ścian zewnętrznych budynków jest tzw. metoda “lekka mokra”. O jej powodzeniu decyduje kilka względów, miedzy innymi: łatwość wykonania, wysoka jakość stosowanych materiałów oraz przystępność cenowa. Stosując tę metodę uzyskuje się jednocześnie poprawę izolacyjności budynku (a co za tym idzie wymierne korzyści w postaci oszczędności energii cieplnej) oraz odnowioną elewację.
Ogólnie można powiedzieć, że metoda “lekka mokra” polega na zamontowaniu na elewacji istniejącego budynku materiału termoizolacyjnego oraz odpowiednim wykończeniu powstałej warstwy izolacji. Najczęściej stosowanymi materiałami izolacyjnymi są styropian i wełna mineralna.
Wielu inwestorów, mających w planie wykonanie docieplenia, zadaje sobie pytanie – który z materiałów będzie lepszy ?
Styropian
Styropian, czyli polistyren spieniony, składa się z kuleczek, z których każda zawiera dziesiątki tysięcy zamkniętych komórek wypełnionych powietrzem. Powietrze w każdej z komórek nie ma możliwości przemieszczania się. Dzięki temu materiał ten charakteryzuje się bardzo dobrą izolacyjnością termiczną. W całkowitej objętości styropianu powietrze stanowi nie mniej niż 98%. Podczas produkcji kuleczki polistyrenu do spieniania napełniane są pentanem (czysty węglowodór), stanowiącym czynnik spieniający, i podgrzewane parą. Wówczas pentan przechodzi w stan lotny, rozpręża się powodując rozszerzanie się kulek polistyrenu. Komórki w każdej kulce napełniane są powietrzem, a następnie kulki sklejane są ze sobą za pomocą pary.
Zalety styropianu, które należy wymienić w kontekście prac dociepleniowych, to: bardzo dobre właściwości izolacyjne w niskich temperaturach oraz w środowisku o wysokiej wilgotności, mała gęstość (co w praktyce przekłada się na mały ciężar płyt), znikoma nasiąkliwość wodą, żywotność (odporność na starzenie się), odporność na bakterie, pleśnie i grzyby. Używany w budownictwie styropian jest samogasnący (zjawisko to polega na tym, że materiał pali się pod bezpośrednim działaniem ognia, natomiast gaśnie gdy ogień zostanie usunięty). Styropian charakteryzuje się dużym oporem dyfuzyjnym (niską paroprzepuszczalnością).
Wełna mineralna jest produktem naturalnym. Powstaje ona wskutek stopienia skał mineralnych. Proces technologiczny wytwarzania wełny mineralnej jest oparty w swym założeniu o naturalne procesy, jakie zachodzą podczas wybuchów wulkanów. Roztopione skały (w temperaturze ponad 1500 st. C) w postaci lawy zostają wyrzucone z wnętrza wulkanu z ogromną siłą, tworząc włókniste kłęby, które przed opadnięciem na ziemię ulegają schłodzeniu i tworzą charakterystyczne włókna przypominające postrzępioną wełnę.
W zakładach produkujących wełnę mineralną wykorzystuje się głównie skały bazaltowe i kamień wapienny. Otrzymana wełna mineralna poddawana jest procesom prasowania, formowania i przycinania, w celu otrzymania ostatecznie różnorodnych wyrobów w zależności od ich przyszłego przeznaczenia.
Do wykonywania dociepleń metodą “lekką mokrą” wykorzystywane są płyty z hydrofobizowanej wełny mineralnej, przeznaczone pod bezpośrednie wyprawy elewacyjne.
Najbardziej cenione cechy wełny mineralnej to: niepalność (materiał ten wytrzymuje temperaturę ponad 1000 st. C), bardzo dobra izolacyjność termiczna, paroprzepuszczalność (bardzo mały opór dyfuzyjny), dobra izolacyjność akustyczna, trwałość izolacji, odporność na działanie środków chemicznych oraz biologicznych (gryzonie, grzyby oraz insekty).
Obecnie produkowane wełny mineralne poddawane są procesowi hydrofobizacji, który w znacznym stopniu zapobiega chłonięciu wody przez ten materiał. Niemniej jednak, podczas składowania oraz wbudowywania płyt z wełny mineralnej należy chronić je przed wodą. Zawilgocona wełna mineralna traci swoje własności izolacyjne.
mgr inż. Agata Chachlica
Grupa ATLAS